1 / 9 / 1379 سه شنبه درس شمارهء ( 263 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : بحث در اين بود كه آيا با اصالة الصحة مىتوانيم عقدى را كه نمىدانيم در حال احرام واقع شده يا خير ، تصحيح كنيم ؟ به تناسب اين مسأله ، اين بحث مطرح شد كه آيا در جريان قاعدهء فراغ احتمال التفات معتبر است ؟ گفتيم ظاهر موثقهء بكير بن اعْيَن « هو حينما يتوضأ اذكر منه حين يشك » اعتبار احتمال ذكر گفته شده به قرينه صحيحهء حسين بن ابى العلاء اين عبارت حكمت اصالة الصحة است نه علّت ، در جلسه گذشته دربارهء مفاد روايت حسين بن ابى العلاء بحث كرديم . در اين جلسه ضمن بررسى مجدد صحيحهء حسين بن ابى العلاء به بررسى مفاد صحيحهء على بن جعفر مىپردازيم و در پايان به اين نتيجه مىرسيم كه بايد به حسب ظاهر موثقه بكير بن اعين ، احتمال التفات را در جريان قاعده فراغ معتبر بدانيم . و سپس 3 مسأله زير را بررسى مىكنيم : مسأله پنجم : آيا عقد نكاح در احرام فاسد موجب حرمت ابدى مىشود ؟ مسأله ششم : آيا محرم مىتواند به مطلقهء رجعيه رجوع كند ؟ مسأله هفتم : محرم مىتواند براى عقد بعد الاحرام وكيل بگيرد و همچنين مىتواند براى عقد بعد الإحرام وكيل بشود ؟ * * * الف ) بررسى روايت على بن جعفر :